TENCERE

Bir doğum gibidir şu yazmak dedikleri. Sancılı, ağrılı ve kaygılı. Kelimeleri gün yüzüne çıkarmadan önce aklında taşırsın, niyettir bu. Yazmanın başlangıcı bu yüzden kalemle olmaz. Sonra kalbine iner. İnerken kimi zaman deler, kimi zaman mest eder. Çeliği de anlatacaksa insan, kalpte yumuşar da öyle şekle girer. Sonra içinde gün gün büyür ve eninde sonunda dışarı taşmaktır vazifesi. İnsana huzur vermesi murat edilir çoğu zaman. Hâlbuki bazen kuyuya varını yoğunu salmak, bazen de kuyudan çıkmaya uğraşmaya benzer. Senin yaşadığını yaşayıp da anlatanları birileri bulup getirsin istersin. Onun girizgâhı nasılmış, nerden başlamış? Neresini kesip, kırpmış? Zülf-i yâre dokunmuş mu? Dokunduysa üzmüş mü? Muhatabı üstüne almış mı, alıp karalar bağlamış mı? Bunların hepsini öğrenmek merakıyla yanıp tutuşurken üstüne vazife olmayanlardan tavsiye dinlemek, radyoda aradığın kanalı bulana kadar o sevimsiz cızırtı seslerinin cümlesine maruz kalmaktan farksız gibi gelir.

Belki bazen bir çocuk gibi mızmızlanmak için yazılır belki sadece nazlanmak için… Bazen cümle âlemi karşına aldığını duyurmak için. Bazen de kanatlanıp uçacakmışsın gibi huzurlu olduğunu anlatmadan edemediğinde dışarı sızan kelime kırıntılarıdır. Kimi zaman da coşkuyla yaşadığın bir mutluluğu şimdi durduk yere kimsenin gıpta damarına dokunmayayım, nazara gelmeyelim diye belli kelimeleri bile isteye toza çamura bulamak zorunda olduğunu hissetmektir. Bazen de bir bayramın zehir zıkkım da olabileceğini çığlık çığlığa anlatma ihtiyacından doğar. Kanından, canından olan küslüklerin neresini, ne kadarını yazmalıyım hesabını yapa yapa kuş gibi kalan şeyin adıdır yazmak. Hepsi de bir insan gönlünde pişer ve zihninde kaynar. Kelimeler sözlükteki anlamını yitirir, cenge gider gibi dışarı çıkar. Tut tutamazsın. Nidalarını duyarsın. Suskunluk orucun da biter, sabır tespihin de kopar.

Yazdın, içinden çıkardın diye her zaman mutlu olamazsın. Bazen çocuk sakat doğar. Neticede o da diğerleri gibi evladındır ve sen onu da bağrına basarsın. Yazdı diye anlattığını da anlaşıldığını da düşünmez her zaman insan. Girişmiş, gelişmeymiş başlıkmış kimin umurunda diyecek raddeye de gelirsin. Bütün kuralları yerle yeksan edercesine daldan dala atlamak istersin. İstemekle kalmaz anlamadık dal bırakmazsın.

Yazıp yazmama arasında kararsız kaldığım anlarda yoklarım içimi. Yazma sebebim üçüncü tekil şahıslara sitem mi yoksa “Yazmasam ölecektim” diyen yazarı haklı çıkaranlara destek mi diye. Şimdi ikisini de düşünmek yok içimde. İnsanız her şey bizim için ve burası dünya. Öyle ya da böyle taştı bir kere fokur fokur kaynayan tencere. Battı ortalık.

Gamze Koç