MAZMAZA

Çamura, pise, pasa gerek yok kirlenmek için. Artık tek başına konuşmak yetiyor kirlenmeye. Üstünüze bir şey dökülse ya da paçanıza bir şey sıçrasa siler, olmadı yıkarsınız, geçer. Bu kirse başka! Bunu su sabun paklayamaz!

İnsan konuşa konuşa kirleniyor ve ne yazık ki yine her şeyi
konuşarak kirletiyor. Deriye dahası derine işliyor bu kirler. Çitile çitile de çıkmaz bana kalsa bu lekeler. İzi kalır, sesi kalır ardında illaki bir işaret bırakır. Ama bunun olacağı belliydi kimse için sürpriz değil bu yaşananlar. Bu gediğin, her yanlışa, her yalana bir kılıf hazırlamakta mahir olanların ellerinden çıktığı aşikar. Önce siparişle mantar gibi türeyen sinsi fenomenler aldı eline mikrofonları koca koca kitleleri efsunladılar. Ardından sütten çıkmış ak kaşık olan klavye şövalyeleri devreye girdi. Ve virüs hızla yayıldı. Yılanın başı küçükken ezilmedi ya şimdi zehirlenen zehirlenene.

Tek hamleyle büzülebilen bir torba olsa keşke bazı insanların ağızları. Nasıl ki onlar “Ben onun yüzüne de söylüyorum,” diye kendilerini savunabiliyorlarsa birileri de onların ağızlarını bir torba gibi büzüp kapatabilme hakkına sahip olabilmeli. Çok matah bir şey yapmış gibi “Ben onun yüzüne de söylerim”miş. Ne olduysa da zaten bu sözün arkasına sığınmakla başladı her şey. Nasıl olsa her yerde böyle diyen birileri var diye çoğunluktan güç alıp rahat rahat konuşmayı kendine görev bilenler, cevaz almışçasına yaptığını doğru sanıp, başının üstünde gezdirenlerle doldu etrafımız. Ellerde görünmez terazilerle tartılır oldu günah ve sevaplar! Vatandaşın vatanseverliği, kadınların anneliği, Müslümanların kulluğu sorgulandı ve şimdi de kişinin niyetine geldi sıra. Kim ağır geldi, kim az çekti her şeyi en iyi onlar bildi. Kimin has kimin çürük olduğuna karar veren bu “Seyyar tartıcılar” bela oldu başımıza. Bu ne kadar kendini tastamam görme hali böyle! Yoksa başkalarının eksiğini, kusurunu bulup çıkarmaya, yetmedi ortalığa döküp saçmaya bu kadar hevesli olunabilir mi?

Ne zaman ki dedikodu hafife alınmaya başlandı bence tam da o zaman sağlamlığı ile övündüğümüz surlarımızdan içeri girdi düşman. Mücadele edeceğimiz düşman sanki azmış gibi savaşmamız gereken bir cephemiz daha oldu. Ve “Dilin kemiği yok,” mazereti yetişti imdada. Mahcubiyet maskesi de böylece sırtını kerli ferli bir atasözüne yasladı. Pişmanlık yaşayıp bu çirkin labirentte sıkışıp kalanın kaçışı kurtuluşu oldu. Ne de olsa atalar söylemiş bunu zamanında demek ki yapılabiliyor böyle gaflar, diye bilen bildiğini okudu. Elini kolunu sallaya sallaya başkasının aleyhinde konuşabilmek maharet oldu. Bedel ödeyen olmayınca da cahil yüz buldu, konuştukça konuştu. Ve biz isimleri değil fikirleri konuşmayı öğrenemedik gitti. Dedikodu kıyafet değiştirerek ete kemiğe büründü de fikir beyan etme özgürlüğü olarak aramızda göründü Kim bilir belki de nasihat eden yaşlıları küstürdük de onlar da köşelerine çekildi, bunlara kaldı meydan.

Hasılı kelam kimse vahşeti çok uzaklarda aramasın. Ademoğlunun dişleri arasında ölmüş insan eti parçaları… İyiler yükünü alıp gitmeden aramızdan, ağızlar tez elden çalkalanmalı.

Gamze Koç