Yazar: Gamze Koç

Her gün “Mavi” diye bir durakta iniyorum. Mavi… Şiir gibi. Belki de bir durağa verilebilecek en fiyakalı isim. Her seferinde “Siz nerde inceğniz abla?” diye…

“Açlık yaşıyor olabilirsiniz,” dedi doktor. Açlık… Bazen öç alır gibi yemek yediğimi düşündüğüm oluyordu evet ama bu… Bunu daha çok kızıp da anlatamadığım, görüp de…

Olmasa da olurmuş. Ne münasebet! Bütün olmasa da olurları tek tek yazmak icap etse, listeye yanlışlıkla dahil olanların arasında bile bu yer almaz! Kahve köpüksüz…

Çok özledim kelimelerle oynamayı. Onu alıp buraya koymayı, diğerini silip yenisi yazmayı, berikini alıp aşağı kaydırmayı. Canımın istediği gibi başlayıp, daha devam edebilecekken aniden acı…

Lades savaşları yaşandı bizim evde yine. Hem de ben başlattım üstelik bilmeden. Yine yaptım yapacağımı yani. Senin ne üstüne vazife! Sıradan şipşak bir yemek yap,…

Kavramların da kaderleri var. Kaderinde yara almak olan kavramlar… Bunlardan “ahlak”, “adalet” başı çeker, ardından “eşitlik” gelir, onu da “özgürlük” takip eder diye oturtmuşum zihnime…

Hep aynı yerden yara alıyoruz! Hep aynı yerden k(c)an kaybediyoruz. Öyle savaşta, topla, tüfekle yıkılmıyoruz da kendi elimizde büyüyen evlatların kurşunlarıyla vuruluyoruz tek tek! Bunu duymaya henüz hazır mıyız…

Erkenin de geçin de yükü ağır olur. Hem de nasıl ağır… Erken sahip olduğunuz şeylerle geç kavuştuğunuz şeylerin yükünü düşünün bir. Hangisini alıp engin bir…

Cümle kapaklar çok sevimli geliyor bu aralar gözüme. Bütün tencerelerin yuvarlanıp kapağını bulmuş olması hayali… O cuk oturan kapakları düşünmesi bile huzur veriyor. Sonra mutfak…