Yazar: Gamze Koç

Hep aynı yerden yara alıyoruz! Hep aynı yerden k(c)an kaybediyoruz. Öyle savaşta, topla, tüfekle yıkılmıyoruz da kendi elimizde büyüyen evlatların kurşunlarıyla vuruluyoruz tek tek! Bunu duymaya henüz hazır mıyız…

Erkenin de geçin de yükü ağır olur. Hem de nasıl ağır… Erken sahip olduğunuz şeylerle geç kavuştuğunuz şeylerin yükünü düşünün bir. Hangisini alıp engin bir…

Cümle kapaklar çok sevimli geliyor bu aralar gözüme. Bütün tencerelerin yuvarlanıp kapağını bulmuş olması hayali… O cuk oturan kapakları düşünmesi bile huzur veriyor. Sonra mutfak…

Ruhumuz dört bir yana saçılmış nar gibi, topla topla bitmiyor. Hangi eller çaldı bizi yere de göremedik bu kadar dağıldığımızı. Nasıl müsaade ettik sonra bu kadar…

Duyduk duymadık demeyin! Duyan da duymayanlara bir zahmet iletiversin. Yepyeni bir “Hastane” açılmış hem de tam teşekküllü. Mis gibi tertemiz, ferahfeza… Üstelik randevu aldım alamadım…

Kafam allak bullak. Duyduklarımı işittiğime inandırmakla hiç bu kadar meşgul olmuş muydum hatırlamıyorum. Gözlerim, ‘evet doğru gördün, az evvel gördüğün buydu’ diyor habire zihnime. Bütün âzalarım…

—