“Gönül cennetine çöp atma” dedi birkaç defa. Daha önce de “toz kaldırma” diye tembihlemişti. Yine bir keresinde insanın içinde dolanıp duran öfke, nefret ve kin gibi duygulardan bahsederken, “Ğış bulundurma” demişti. “Hem gönlünü yorarsın hem de dilini.” “Kakımak fiili gibi homurdanıp durur gönlünü ve çevrendeki insanları rahatsız edersin” diye eklemişti. Yunus Emre Hazretlerini anarak onun şu güzel mısraını tekrarlamıştı: “Kakımak varsa eğer Muhammed de kakırdı.” Bu fiiller içindeki insan için; “Kul, Allah’a yönelse ve içimden geçirdiğim olumsuz duygular için özür dilerim dese üstüne bir sekinet iner. İçini ve dışını sustur sükûnete erdiğini görürsün” diye bitirmişti.
İnsan gördüğü an mutlu olduğu bir insanın sözlerini de dikkate alıyor. Yine Onun tabiriyle “Gözleyerek, gözlenerek, özleyerek, özlenerek sohbet etmenin keyfine doyulmuyor.” Dün tüm ses karmaşası ve cızırtısı içinde mutlulukla dinlerken, söylediği ve kendisinden ilk defa duyduğum “Gönül cennetine çöp atma” sözü üzerine düşündüm bugün. İnsanın çiçeklerle bezeli olması gereken gönlünü bir çöplüğe çevirmesi ne hazin. Hem çöplerin varlığı hem de o kötü kokular çiçeklerinin yavaş yavaş solmasına sebep oluyor. O güzelim rengârenk duyguların üstü kötü ve kirli duygularla örtülüyor.
Bir de “küfür” kelimesi geldi aklıma. İman gibi bir nuru, hakikat gibi bir güneşi örtmek küfür kavramıyla ifade ediliyor. Peki, insanın öfke, nefret ve hatta kin derdine düşmesi de aklının ziyasını örtmek değil midir? Bu çöplerle dolan bir gönle Allah nasıl gelir? Mümin bir gönülde bu duygular çok fazla kalmaz zannımca.
Şöyle düşünmüştüm; gönül gözüyle görenler için kâinat; sürekli genişleyen bir zuhurat ebrusu. Öyle ki bütün renkleri içine alan bir açılımlar ebrusu. O da eklemişti; “Güzel Allah’ta gelişiyor, devam ediyor her şey. Biz izah edebildiğimiz kadarını anlayabiliyoruz.”
Anlamak için “toprağa bak” demişti bir gün. “Toprak sırlamanın remzidir. Toprağın, içindekileri kustuğunda oluşan kıyameti düşün. Bugün de her şey ifşa oldukça hayat yaşanmaz hale geliyor. Toprak gibi ol, büyüklerin dediği gibi “gördüğün ört, görmediğin söyleme.” Yine gökyüzüne bakmalı insan. Ve oradan dönüp gönlüne… Güneşinin doğması için gönül bulutlarını kaldır. O kara bulutlar yine içindeki kötü ve olumsuz duygulardır.
Bir de bu istenmeyen duygular insana farklı elbiseler giydiriyor. Misalen ateş kırmızısı bir ceket giymiş gibi öfkeyle konuşan insan. Nefret de varsa sözlerinde ceketten gerçekten ateşler saçılıyor. Üzerine derin bir kin biriktirdiyse ceketin her tarafının delik deşik olduğunu görüyorsunuz. Hâlbuki nice güzel elbiseler var insanın giymesi gereken. Aynanın karşısına geçip nasıl bakıyorsa insan, bir gönül aynasının karşısına geçip üzerimde hangi duygunun elbisesi var diye bakmalı.
Yine güzel bir aynanın önünde durduk ve ondan zuhur edenlerde kendimize baktık şükürler olsun.
Mücahit Kocabaş