HIYAR TADINDA ÇİLEK…

Bu mutluluğu kavrayış kimi zaman kendi ruhumuza doğduğumuz anda yüklenmeye başlar, kimi zamanda geçen yıllar içerisinde çevremizin algılarıyla yoğrulup ruhumuza yayılım gösterir.

Önceden önemsemediğimiz veya önemini benimseyemediğimiz bu görsel şölenin tozları, dalları, filizleri ruhumuzda ulaşması gereken yerlere yayılır gider. Öyle bir noktaya getirir ki insanı, atanıza ait tohumun meyvesinin tadını, rengini, mis gibi kokusunu ararsınız her notada. Çünkü yediğimiz her lokma mükemmel bir şarkının son kuplesidir aslında.

İşte o zaman eskiyi yaşatmanın ve sürdürebilmenin ne kadar anlamlı ve takdir edilesi bir şey olduğu, bir hissiyatın ötesine geçer. Bir bakmışsınız tüm bu ögelere boş verdiğiniz zamanlar, gözünüzden görsel zevkinizi, ağzınızdan alıştığınız ata tohumu lezzetini ve rayihasını almış götürmüş. En sulusundan ince kabuklu ata domatesler; içi sertleşmiş, kabuğu kalınlaşmış, lastikten hallice bir farklı damak tadına ikna çabasındadır sizi. . Neydi ki ata tohumumuzdaki önemli unsurlar; doğallık, dayanıklılık ve bol vitamin… Daha fazla maddeyi daha az zamanda elde etmek için bu unsurlardan mı vazgeçtik? Bu yüzyıl neleri götürdü bizden?

Rağbetin eskide değil ama özde, öze dönüşte olduğunu anlarsınız ama o tohumlar azalmış, sadece kıymet bilen birkaç koleksiyonerde korunmaya alınmıştır artık. Hayatta neyin değerini veremediysek hakkınca, ya bizi bırakıp gitti ya da ellerimizden kayıp yok oluşuna tanık olduk. Zamanında çok olup gerçek anlamını yükleyemediğimiz her şey gibi yitip gitti.

Sebze ve meyveleri kanser gibi saran hormonlar, GDO’lu veya Hibrit tohumlar, tabiattan ruhumuza kadar geçiş yaptı. Hıyar tadında çilekler, kabak tadında hıyarlar, en çokta domatesler damak tadımızla birlikte duygularımızı bile köreltti. Suni beslenip, suni yaşayıp, suni hissetmeye başladık.

Ne sevincimiz gerçek sevinç, ne hüznümüz anlamlı, ne dostluğumuz hakiki dostluk, ne de ruhumuz özgür artık…Duygularımız Hormonlu, Dostluklarımız GDO’lu…. Ruhumuz Hibrit….

Bahar UZUN GÖZTOK