ŞEHZADE VE ÇOCUK

“Devirlerden Süleyman, hicretten ise yaklaşık on asır sonrasıydı.” Şehrin ortasına oturmuş bilgenin ağzından dökülen kelimelerdi bunlar. Ondaki sırrı ve efkârı öğrenmeyi arzulayan çocuk daha da meraklanmış, yaşından büyük bir sebatla devam etmesini bekliyordu.

“O zamanlar Sinan beni Süleyman için yükseltiyor, yavaş ama temkinli bir şekilde mermere Osmanoğlu’nun hüviyetini vermeye uğraşıyordu. Sanatını zamana yayarak, zamanlara hükmetme onun en büyük maharetiydi. Fakat evlat, birtakım talihsizlikler, niyetlerin önüne geçti. Sinan’ın Süleyman niyeti ile çıktığı yol, Mehmed ile son buldu. Benim pırıl pırıl şehzadem daha sonbaharı gelmeden düştü. Hem de benim bağrıma düştü.” Cami bunları söyledikten sonra durdu, yüzüne ağlamaklı bir hâl sirayet etti. Hatta çocuğa soracak olursanız size minarelerin bir lalenin boyun bükmesi gibi eğildiğini ve bir iki hıçkırık sesi duyduğunu söylerdi.

Çocuk, caminin üzüntüsünü anlamış olacak ki durdu. Kendisine gelmesini, anlatmaya devam etmesini büyük adam sabrı göstererek bekledi. Ta ki uzaklardan annesinin sesini duyana kadar. Annesi “beş dakikaya çıkıyoruz.” diye bağırmıştı. Bu çağrının öncesindeki çocuk ile sonrasındaki arasında tek bir benzerlik vardı, o da sadece simalarıydı… O yaşından olgun bekleyiş yerini çocuklara has bir merak ve heyecana bırakmıştı: “Şehzade, ne olur anlatmaya devam et. Seni yazmam, ödevimi yetiştirmem gerek.”

Cami tüm ihtişamı ile biraz silkindi. Kendisine gelmek istediği her hâlinden belliydi. Bu kendisini düzeltme sırasında kubbelerinde öğle uykusu almaya hazırlanan martılar korkmuş, bir oraya bir buraya uçuşmuşlardı. “Tamam yavrum. O hâlde devam edelim. Cihanın hâkimi olması beklenen Mehmedim gideli neredeyse beş asır olacak fakat ben hâlâ -yarın çıkıp gelecekmiş gibi- onun yolunu gözlerim. Emanetini almak için dönecek diye beklerim. Ondan sonra ne kentlerin düştüğünü, ne surların yıkıldığını ve ne yiğitler gördüm. Ancak onun matemi hâlâ ilk günkü kadar tazedir. Hatta eğer kulak kabartırsan sütunlarımda hâlâ Süleyman’ın hıçkırıklarını, Sinan’ın ise ağlamalarını duyabilirsin yavrum. Bana bakanda mutluluk doğurmam gerekirken bağrıma düşenden sonra matemin, ölümün adı oldum.”

Şehzade nefes almak için bir ara vermişti ki, devam edemedi. Lâkin bu sefer çocuk vaktinin daraldığını, bu yüzden de bekleyemeyeceğini biliyordu. Şehzade’nin üzerine çöken yavaşlığın ağırlaşmasına izin vermedi ve atıldı: “Sonra, peki ya sonra? Annem bir şairden bahsetti. O yoksa burada değil mi?”

Şehzade çocuğa asırların getirdiği ağırlıkla baktı. Bakışlar öylesine sıcak ve tatlıydı ki, çocuk eriyeceğini ve buradaki toprağın bir parçası olacağını düşündü. “Evet yavrum. Bağrımda bir şair, büyük bir şair yatar. Ona ‘Mona Rosa’ şairi diyor, öyle anıyorlar. Fakat yavrum, inan bana o çok daha fazlasını bırakarak göçtü. Ölüyü dürtme, onu hayata döndürme uğraşı verdi. Fakat yavrum, fakat…”

Cami duraksadı. Söyleyecek kelimeleri var da bir türlü boğazından kayıp çıkamıyorlar gibiydi. Meyvelerin ekşiyip büzülmesini andıran sureti, çocuğa yumuşak bakışlarla bakıyordu. Çocuk yerinde duramayarak yeniden konuşması için ağzını açacak gibi oldu. Fakat durdu. Tekrar konuşmanın başındaki, yaşından büyük tavrını takındı. Hem caminin hüzünlü hâli onu da üzmüş hem de annesi görünmüştü. Annesi ona “gidiyoruz!” deyince ayağa kalktı, gitmeye başladı. Fakat bir şey unuttuğunu hatırlamış gibi arkasını döndü ve camiye baktı. Cami hâlâ aynı hüzünlü ifade ile toprağa bakmaktaydı. Çocuk “teşekkür ederim Şehzade. Yarın mutlaka yeniden geleceğim!” dedi. Sonrasında annesine doğru koşmaya başladı.

Umut Can Zan