KUMA

Bahçedeki banka oturmuş derin düşüncelere dalmıştı. 

Hayatı bir sinema filmi gibi gözlerinin önünden geçiyordu. Sahi hiç mutlu olmuş muydu? Hayalini kurduğu hiçbir şeyi yaşayamamıştı. Belki sadece anne olduğu zamanlar mutlu olabilmişti. Çok küçük yaşta annesi, babasından gördüğü şiddete dayanamayıp, onları terk ettiğinde, babası da delirmiş, çocuklarına bakamamıştı. Amcası Gülfem ‘i yanına alıp, bakımını üstlenmişti.

Amcasının evinde de rahatı yoktu, yengesi O’na bir türlü rahat vermiyordu. Bütün işleri O yapıyor, çocuklara bakıyor azarlanıyor, hakaretler ediliyordu.

Nihayet serpilip genç kız olduğunda, köyden bir delikanlıya sevdalanmıştı. Delikanlı da O’nu çok seviyordu, askere gidip geldikten sonra istetecekti amcasından. Bu arada, köyün zenginlerinden yaşı oldukça büyük bir adam istemişti Gülfem’i.

Bu adamın ilk karısından çocuğu olmuyordu. Kuma olarak istiyordu Gülfem’i. Amcası da iyi bir başlık parasına vermişti yeğenini.

Sıkıntılı ve zor olan hayatı daha da zorlaşmıştı.  Eşi ondan yaşça büyüktü. Bu evde de O’na huzur yoktu. Şiddet, hakaret, aşağılanma… Bir süre sonra eşi O’na karşı biraz daha iyi ve merhametli davranmaya başlamış olmasına rağmen yine de her şey yolunda değildi.

Gülfem anne olmuştu. Hayallerini yaşayamadığını düşündü… Hiçbir zaman mutlu ve bir yere ait hissedememişti kendisini. Sadece anne olduğu zaman mutlu olmuştu.

Acaba ne zaman istediği gibi, mutlu, huzurlu bir hayatı olacaktı..?

Arzu YILDIZ