İNSANIM BEN…

İnsanım ben hissiyatı olan, iyileri kötüleri, doğrusu yanlışı olan. Katre katre alın teri akıtan yaptığı her işe. Değerini bilen bu bahşedilmiş hayatın. Yaşamanın sadece nefes almak olmadığını, sevmek sevilmek değer görmek ve değer vermek olduğunu bilen bir insanım. Koskocaman dünyada zerre kadar yer kaplayan ama gönlüne dünyayı sığdırabilen bir insanım.

Hatalarım var benim, önünü ardını hesap edemediğim kararlarım, heyecanlarım, zanlarım var. Çokça hatadan dönmüşlüğüm, çokça hataya tekrar tekrar düşmüşlüğüm olduğu gibi. Hamurumda bin bir renk duygular yüklü bir varlığım ben. İyi yanlarımın kötü yanlarıma galip gelmeye çalıştığı iç çalkantılarım var. Nefsime hükmetmeye çalışmalarım bunlar, çoğu zaman. Çok galip gelmişliğim var zamana ve olanlara inat, ama bir o kadarda hezimetlere sahibim.

Çünkü insanım ben. Haklarımı almak için zincirleri kırmışlığım, bazen de bile bile onlardan feragat etmişliğim de var. İncir çekirdeğini doldurmayan konularda gemileri yakmışlığım olduğu gibi. Ancak konu birçok insanın hakkı oldu mu, duruşum var benim, duygularımla beslediğim zihnimde yaşama tutundurduğum duruşum. Her ne şartta olursa olsun vazgeçmediğim, inançlarım ve inandıklarımla bir bütün olan. Her canlıya bahşedilmiş olan duyguların şekillenmiş hali duruşum. Nerede duracağım? Neye karşı duracağım? Neyin yanında olacağım? İşte bunların hepsi benim duruşumu oluşturur.

Hayatta değer görmek isterim demiştim yazımın en başında, o yüzden yaşam bahşedilmiş her canlıya değer gösteririm. Dünyanın bir ucunda teninin kızılıyla dans eden kabile reisiyle, elinde sapanla savaşa karşı koyan çocuğun dansındaki duruşu sever onun yanında olurum. İnancı severim, mavi örtünün altında aynı semaya samimiyetle varan. En çok da başkasının acısına gözyaşı dökebilen insanları severim. Koskocaman dünyada acıya da sevince de tek yürek olabilen insanlara varsın yolumuz, yolumuz adil hakkaniyetli bir yol isteyenlere varsın.

Bahar UZUN GÖZTOK