KÜSMÜŞ MÜYDÜK İSTANBUL

İstanbul’um güzel yarim durduk yere üzersin,
Bilmez misin gönlümü aşkım sana bulamış.
Galata’dan süzülüp Beyoğlu’nda gezersin
Uyduğun o aklına küsmeyi kim dolamış.

Yıldız kayıp ay saklı gökyüzü duman koyu,
Kasvet gözlerde arar firar eden uykuyu,
Takılıp bir tepeden baktım da gece boyu,
Şu aziz İstanbul’u bir hüzün yakalamış.

Neden garip haldesin sen ki sevda masalı,
Sen çifte apoletli Asyalı Avrupalı,
İstanbul dinliyorum ben gözlerim kapalı,
Nedendir suskunluğun seni kim ıskalamış..

Güleni şöyle dursun ağlayanı bahtiyar,
Deseler de sen bana oldun bir yaban diyar,
Herkese bir teldensin tutturamadın ayar,
Ne bozdu şirazeni kim böyle hırpalamış.

Aşiyan yollarında çınlayan seslerinde,
Karşılığı yok sende yel esiyor yerinde,
Bir umut bekliyorum ada sahillerinde,
Senden ne ses ne haber seni ne oyalamış.

Gönül o dem’i arar gözler geçmişe dalar,
Candan bağlıydık senle ne oldu o sevdalar,
Neden tatsız Moda’lar, el sallamaz Adalar,
Ne de bir tatlı huzur bahşetmiyor Kalamış.

Nağmelerle şenlendi şimdi yedi tepesi,
Çamlıca’dan yükseldi aynı ezginin sesi
Narince el salladı karşımda Kızkulesi,
Sanki kadim yar beni kendince şakalamış.

Bir ihtimal daha var diyordum ki sevinçten,
Bir tebessüm lütfetti sur içinden hariçten,
Barışmışta sarılıp hisarlardan haliçten,
İstanbul’um boynuma kollarını dolamış.

Erkan SALTAN