NEREDEYSE... » SanatAlemi

Neredeyse altmış yaşına gelmiş fakat hâlâ akıllanmamıştı. Aklın yaşla ilgisi yok derlerdi, doğruymuş. İnsan yedisinde neyse yetmişinde de o. Ah atalar, ne bilge insanlarmışsınız. Attığınız her ok tam on ikiden isabet ediyor.

Arkadaş seçimi yanlıştı. Hep abuk sabuk insanlarla arkadaş oluyordu. Bana arkadaşını söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim. Dirayetli, akıllı, mantıklı, dengeli insanları seçeceğine; kısa yoldan zengin olmayı aklına koymuş, çalışmaktan çok hoşlanmayan, sözüne sadakatsiz, mert olmak yerine namert olmayı seçen kim varsa, bizimkinin arkadaşıydı. Kendi kumaşına uygun olanlar bunlardı diyeceğim, bir ucu bana dokunur. Sonuçta aynı kumaştan biçilmişiz, aynı terzi dikmiş ikimizi de. Kardeşiz biz. Fakat o başka, ben başka pencerelerden bakıyoruz hayata.

Arkadaş deyip geçmeyin, arkanızı yaslamak, kuvvet almak anlamında çok kıymetli bir kelimedir. Arkadaş insanı göklere de yükseltir, yere de çaktırır. Beyefendi/hanımefendi insanlarla arkadaş olmuşsanız, sohbetleriniz tadından yenmez. İnce espriler, tatlı sözler, ölçülü iltifatlar, paylaşımlardan alacağınız keyif… Bunlar hayatın tadı tuzudur. Peki ya kötü arkadaş? Kargayla konuşanın gagası pislikten çıkmaz, diyen ataları tekrar nasıl anmayalım? Onlar sizi sulu dereden alıp susuz dereye bırakırlar. Gözünüzdeki sürmeyi çekip alırlar da ruhunuz duymaz. Hırsızlık, adam kandırma, gasp, verdiği sözde durmayarak sizi zor durumda bırakmak gibi, akla hayale gelmedik kötülükler yapar; bunları en cafcaflı kâğıtlara sarıp size hediye paketi veriyor gibi lanse ederler. Başınız dertten kurtulmaz. Her gününüz bir öncekini aratır derecede kötüleşmeye, hayat kaliteniz düşmeye, mutsuzluğunuz artmaya, iç sıkıntılarınız çoğalmaya, huzursuzluğunuz çağlayanlar misali coşmaya ve uykularınız her geçen gün azalmaya başlar. Kısırdöngüye girersiniz. Hangisi hangisinden kaynaklanıyor, anlayamazsınız.

Doğru insanlarla doğru işler yapanların böyle alengirli işlerle alakaları yoktur fakat huzurları çoktur. Evlerinin mutlu atmosferinde daha dünyadayken cenneti yaşarlar. Onlar, huzuru yaratana daima şükran-ı kalp ile dopdoludurlar.

Nurhayat Örencik