Aynaya bakıp safiyet ve masumiyetle seslendi: “Ben bu kadar güzel miyim!”
Güzellerin soy ağacında ismi yazılıydı. Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri’nin torunuydu. Ve en önemlisi bu güzelliğin farkında olmasıydı: “Bir adamın torunu olmak adam olmaya yetmez layık olmak lazım.” Mânâya vurgu yaparak “mânâ ağırlıklı hikayelerimizi çoğaltmalıyız” dedi. Yargı dolu cümleleri de azaltmanın gereğine vurgu yaparken “Allah’ın işine karışma” diye uyardı. Hem bize ama önce kendi nefsine söylediğini sezdim. Çünkü devamında yaşadığı tecrübeyi belirtiyordu sanki: “Kendi işlerimizde Allah’ın işine karışıyoruz ve uzuyor süreçlerimiz. Bir de Allahualem cümlesini hayatımızdan çıkardığımızdan beri bocalıyoruz.”
Konuşurken ailesine dair isimler zikretti. İbrahim Hakkı Hazretleri’nin dedesi Ebubekir Efendi, babası Derviş Osman Efendi, Derviş Zekeriya Efendi, Habib Efendi, Eyyüp Efendi ve İsmail Fakirullah Hazretleri. Daha çok bahsettiği isim Derviş Osman Efendi’ydi. Sanki anasından doğduğu anda bir gurbet duygusu ile dolu imiş. Buralarda hatırladıklarım; Derviş Zekeriya’nın yapılan bir iyilikten sonra “senin için murat kapısı açılmıştır, ne istersin?” sorusuna Derviş Osman Efendi’nin “iman ile ölmek isterim” demesi, ” himmetini yükselt denildiğinde “Allah’ın cemalini göreyim” diye mukabele etmesi, Derviş Zekeriya’nın “Lailaheillallah”ı emanet etmesi, sonrasında halim selim sıfatının yerine başka bir ruh hâlinin gelmesi ve Celâl ateşinde geçen zamanlar…
Eski zamanlara dair sohbet devam etti. Mesela Hicaz’ın uzun yollarına revan olacak Derviş Osman Efendi hanımına bir teklifte bulunmuş. “Benim ruh halim belli, istersen boşanalım seni özgür bırakayım ne dersin?” Hanımı ise şöyle mukabele etmiş: “Gölgen başımda olsa yeter, sen git ben beklerim.” Zaman zaman gözyaşlarıyla süslendi sohbet. Anlatımında eski zamanların hürmet ve edebine vurgu dikkat çekiyordu. “Esselamü aleyküm yâ rûhî (ey ruhum)” gibi hitaplar bizi o güzel iklime götürdü. Yine bir yakınının vefatında, herkesin evlerine çekilmesinden sonra acıyı yaşamak gibi bir inceliği dillendirmesi önemliydi. Çünkü modern zaman insanı yani bizler acımızı gözler önünde yaşıyoruz maalesef.
Yine heybemize hatırda kalan şu cümleleri koyduk:
“İnanıyoruz ama Cenab-ı Hakk’ı tanımıyoruz.”
“Hüsn-ü zan ile düşünme ferasetimizi kaybettik.”
“Büyükler bilmediğin şeyleri konuşma diye uyarırlardı.”
” İki gün Meryem orucu tuttum, yakama ‘benimle konuşmayın, yazarak iletişim kuralım’ yazısını astım. Gördüm ki susmak çok güzelmiş”
“Marifetname’yi açıp tefeül yaptığımızda ‘bakalım dedemiz bize demiş’ diye düşünürdük.
“Onlar hakikatin gerçek taşıyıcılarıydı.”
“Bir süredir kanser tedavisi görüyorum. Hastalık mürşidim oldu. Şükür nimetinin aslını görmek nasip oldu. Meğer farkına varamadığım ne kadar çok nimet var bana hatırlattı.”
Hümeyra Hanım’ın “ruh sığınağım” diye vasfettiği Belkıs İbrahimhakkıoğlu’nun sohbetine sığındık bu akşam. Ruhumuz, hâl ve gönül ehli bir güzelin sözleriyle huzur buldu.
Mücahit Kocabaş