SENİ SEVERKEN

Bilsen neler yeşeriyor içimde seni severken. “Bir güzel orman oluyor” içim, ahu gözlü ceylanların dolaştığı, sarmaşıkların ağaçlara sırnaştığı, berrak sularından içen kuşların neşeyle ötüştüğü uçsuz bucaksız bir orman… Seni severken dağlarımda çağıldıyor bir Bengisu. Cennetâsâ bir yere dönüyor kalbim, sevdikçe güzelleşiyor.

Seni severken ıslanıyorum mütemadiyen yağan ılık bir yağmurla. Rahmetim oluyorsun gönlümü fersah fersah açıp genişleten. Tüm varlığa karşı sevgiyle doluyorum. Çiçekler ayrı güzel seni severken ağaçlar ayrı güzel. Ulu bir nazarla bakıyorum varlığa seni severken.

Seni severken çoğaltıyorum güzellikleri. İçim; şefkat ve merhamet panayırı. Yetimlerin başı okşanıyor, gönül duvarlarındaki gedikler onarılıyor, ümide dair içlerinde açılan yaralarına merhem oluyorsun. Âh benim yetim yüreğime ne kadar iyi geliyorsun. Sen; öksüz kalanların sığınağı. Seninle yüce bir gönül büyütüyorum. Sevgi; uzakları yakın, yarım kalmışlıkları tamam ediyor. Seni severken kedilerin başını okşuyor, kargalara ceviz atıyor, pencere önlerine kuşlar için ekmek ve bulgur bırakıyorum gönlüm nasiplensin diye.  Heybemde merhamet biriktiriyor, umudun ellerinden tutuyorum seni severken.

Seni severken bir noktada toplanıyor gözlerim. Nazargâhım oluyorsun ve nereye baksam yalnız seni görüyorum. Çiçeklerin bütün âzalarında nakış nakış sen, kuşların beste beste ötüşünde sen, yıldızların göz alıcılığında gece, güneşin ihtişamında gündüz gördüğüm hep sensin. Ve göğümde salınan eşsiz Dolunay’da ışıl ışıl parlayan, bir çocuğun masumiyetinde saklanan sensin. Seni seyretmek böylece seyirlerin en güzeline dönüşüyor. Nereye baksa seni görüyor başka da bir şey bilmiyor âşık kalbim.

Seni severken kayboluyorum sonsuzluğunda. İçimde sonuna güç yetiremeyeceğim, ötelere uzanan ulaşılmaz yollar açılıyor. Aşk bir gönlü daha ne kadar yüceltir ki? Enginlere doğru akıp giden bir seyyah oluveriyorum seni severken.

Seni severken bir bebek gülümsüyor hayata. Tebessümünden bir güneş doğuyor gönlüme. Gamzelerinden pınarlar çağıldıyor. Seyri doyumsuz bir manzara oluveriyorsun.

Seni severken uslanmaz bir çocuğa dönüyorum. Hayalleri boyunu aşan, ama sokaklarında da koşmaktan usanmayan, her dem gözlerinde neşeyi ve gözyaşını cem eden, sadece ve sadece seni düşleyen, tüm dünyası sen olan bir çocuk oluveriyorum.

Seni severken en çok da kuşlara özeniyorum. Dağların yücesine çıkıyor, gözelerinden su içiyor, canıma can katıyorum seni severken. Çağıl çağıl akışını; çipil çipil bakan gözlerinde seyrediyorum. Kanatlarıma rüzgâr çekiyorum beni havalandıran gülüşünden. Gökyüzünde asılı duran sevgililer terasına varıyorum her kanat çırpışımda. Yıldızların ışıltısını buluyorum her bakışında. Süzülüp sonra yemyeşil bahçelerinde dolanıyorum. Güllerine karşı şiir yürekli bir bülbül kesiliyorum. Adını anıyorum, boyun büküp kâğıda her eğilişimde. Kuşların tüylerinin değdiği mısralarımda tesbih tesbih seni zikrediyorum. Seni severken kuşlar havalanıyor göğümde.

Seni severken kapılar açılıyor sevdanın burçlarından. Kıyısında durup eğleşiyor ruhum. Rüzgarınla esip geçiyorsun gönlümden öylece. Rayihaları yayılıyor dört bir yanıma sevmelerin. Evvelinde misk, hitamında misk var. Kokusu ne kadar güzel seni sevmenin. Eşiğinde olmak bile ne kadar güzel.

Seni severken gölgeler bile sarmaş dolaş oluyor şehrin meydanlarında. Latif bir su akarken kadim köprülerin altından, bana gülümsüyor Neretva’yı kıskandıran gözlerin. Muhacir kuşlar yuva kuruyor dallarıma. Sığınmanın eşsiz rahatlığı sarıyor benliğimi, gönlümü gönlüne usulca yaslarken.

Seni severken, başka bir nağmeyle titriyor sazımın telleri. Bazen akordu bozulmuş gönlüme sükûn veriyor sevgin. Uyumunu yitirmiş perdeler ahengini buluyor. Bazen de Sûzidîl’de karar kılıyorsun. Gönlümün hâkim tepelerinde kurulan düşler sahnesini alevler sarıyor seni severken…

Seni severken dürülüyor zaman. Aşkın bir nehir gibi akıp gidiyor dakikalar. Kalp atışlarında kayboluyor saatlerin tiktakları. İçim akarken vadilerine, yakalayamıyorum akıp giden zamanı. Seni sev’erken sana hep geç kalıyorum.

Mücahit Kocabaş