Tekrar etmeyi sırf yazarların şairlerin düştüğü bir tuzak sanırdım. İnsan olmak başlı başına tekrara düşmek için yeterliymiş.
Değişen ne var ki de “Ben yepyeni bir şey söylemiyorum,” diye üzülüp dertleneyim. Şubat da ağustos gibi bir ay oldu çıktı. Önceden aylardan bir aydı, şimdi belalı, sabıkalı. Ocak ayının sonuna doğru başlıyor kaygıların ayak sesleri. Hatıralar hortluyor yine. Niye? Çünkü artık onun da üzerinden hiç kalkmayacak bir enkaz var!
Biz yine üstümüze düşeni yapıyor, anıyoruz, unutmuyoruz, unutmadığımızı paylaşmazsak vicdan azabı yaşıyoruz. Yine aynıyız! Bütün sözler aynı. Yaşananlar aynı, acılar aynı. Teselliler bile tıpa tıp aynı. Şikayetler aynı. Kızgınlıklar aynı. Kızanlar ve kızılan kişiler bile aynı. Ben ne desem yeni olmayacak yani.
Açıklama yapmak zorunda kalanlardan biri olsaydım eğer tekrara düşmektense susmayı tercih ederdim. Kamuoyu önünde bir yutkunmak, bir durmak geçerdi aklımdan. Belki de susmak… Ah neler neler anlatır mahçup ve upuzun susmalar… Susmak bazen nasıl da işe yarar. Zaten konuşmaya çok alışmış olanlardan çıkıyor bütün ezbere ve ezen cümleler. İyi etmek şöyle dursun can alıyorlar ve yine aldılar. Yine ölümü gösterip sıtmaya razı etmeli sözler kaçtı ağızlardan.
Anmalarda ve yara sarmalarda iyiyiz. Hem de dilerseniz ne kadar iyi olduğumuzu rakamlarla, projelerle anlatsın biri bize. Bizler aldığımız tedbirlerle konuşulamıyoruz bir türlü ama olsun hayran kalınası bir birlik beraberliğimiz var. İstersek de bunu tüm dünyaya gösterebiliriz. Biz ne de güzel yardımlaşıyoruz öyle. Ne güzel yarışmalar düzenleniyor deprem sonrası okullarda. Hangimizin acısı daha büyük der gibi uzun uzun şiirler sayfa sayfa kompozisyonlar yazdırıyoruz. Ben de yazmıştım yıllar yıllar önce. O bile hiç değişmemiş mesela. Ödüller de var. Olmaz olur mu? Acılar hafiflesin diye ağza bir parmak bal… Şimdi ise evin yıkıldıysa “Al sana villa.” deniyor. Aradaki büyük farkları bulana, bulup da diyene kim ne vaat ediyor? Kısa olsun bu sefer. Ne yazık ki uzun uzadıya yazılmıyor bazı şeyler!
Gamze Koç