ÇOCUKLUĞUM

Siz hiç bir gazete yaprağı olmayı istediniz mi?
Ya da televizyon kumandası..
Peki siz hiç yakın gözlüğü olmak istediniz mi?
Ben istedim..
Çünkü çocuktum.
Ve babama yakın olan nesnelerin yerinde olmak bir insan olmaktan daha cazipti..
Bir insanı sadece başınızı okşaması karşılığında tüm hücrelerinizle sevebilirsiniz.
Her gece özleyebilir, kavuşmak için dualar edebilirsiniz minik kalbinizle.
Aklımın ermediği tüm zamanlarımın yegane kahramanıydı babam.
‘Aklımın ermediği zamanlar ‘ diyorum çünkü büyüyünce değişti tüm dengeler.
Karşılıksız sevmek yoktur.
Her insan belirli duygularla yaratılmıştır.
Severken sevilmeyi istemek en vahşi arzumuz.
Hele ki babamız tarafından sevilmeyi istemek…
Bazen 1-0 yenik başlarız hayata bazılarımız..
Bazen hayatta olmasına rağmen mezara koyduklarımız vardır, derinliğini sayılarla hesaplayamadığımız.
Ben gazete yaprağı olmayı, kendimi bir televizyon kumandası yerinde hayal etmeyi ya da yakın gözlüğü olma arzumu 12 yaşımda bıraktım.
Yine çocuktum.
Dilimin ‘baba’ kelimesine hiç dönmediği anlarım vardı.
Hatta o kelimenin hayatım boyunca  toplam 100 kere bile kurulmadığı zamanlarım..
Ve baba derken gözlerinin içi gülen akranlarım..
Soruyorum size..
Siz hiç bir gazete yaprağı olmayı istediniz mi?
Ya da televizyon kumandası..
Peki siz hiç yakın gözlüğü olmak istediniz mi?
Ben istedim..
Çünkü çocuktum…
Ve hayatımın kahramanı saydığım adamı çocukluğumda unuttum!..

Münevver Kabaoğlu

• Tüm Yazıları
• Yazar Hakkında

• BAKTIM ÖYLECE - 11.04.2026
• ÖNCE - 25.03.2026
• ÇOCUKLUĞUM - 05.03.2026

Münevver Kabaoğlu