YEVMİYE DEFTERİ

İyice muhasebecilere döndüm. Tek bir farkla, benim parayla turayla işim yok! Bu da haliyle zihinlerdeki ezbere sahneleri darmaduman ediyor. Misal, hesap kitap yapıyorum ama bir hesap makinesi yok elimde. Hepsi zihnimden “gönlümden”… Sonra gider tablosu, satış bilançosu, sabit kâr şemasıyla da işim yok. Her şey zaten ortada, resmetmeye ne hacet! Nakit akışı ya da cari geliri gösteren sayılar da yok! Sayılar yok olmasına yok da onun haricinde hepsi mevcut.

Geçen yıla nazaran kaybedilen kazanılan insanlar bakiyesi… Kar zarar dengesi… Gönlün bütçesi… Masraflı dostluklar… İsraf edilen zamanla… Sağlık ve zamandan ibaret olan eldeki sermaye… Alacaklarım… Verilecekler… Hakkım olanlar… Çaldırdıklarım… Harcadıklarım… Bir kalemde silinenler… Hep borçlu olduklarım… Ortağım… Ne desen var. Üstüne bir de benim payıma düşen hüzünler, onun payına düşen düğümler, berikinin sitemleri, öbürünün hiç bitmeyen istekleri, bir diğerinin tahammül edilmesi zor kaprisleri, yapbozumuzun eksik parçaları, yerli yersiz çimdikleyip duran yoklukların varlıkları… Seve seve öğrendiklerim… Zar zor öğrettiklerim… Bir türlü anlam veremediklerim… Şükrüme şükür vesilesi olan inandıklarım… Bile isteye oyalandıklarım… Hep tökezleyip durduklarım… Çırpındıkça bocaladıklarım… Daha ne olsun. Bunlara kafa patlatınca benden âlâ muhasebeci mi olur?

Takvimler koca bir yılı devirdiğimizi söyleyince haliyle insanın şapkasını önüne koyup şöyle enine boyuna düşünesi geliyor. Ne oldu şimdi? Hakikaten o koca üç basamaklı gün geride kaldı da yine başa mı döndük yani? Yoksa bizde değişen dönüşen şeyler var mı? Kârda mıyım yoksa zararda mı? Üstelik ne çabuk…! Çok hızlı geçmedi mi zaman, sırf bana mı öyle geliyor? Aylar, arkalarından atlı kovalıyormuşçasına dört nala geçip gitti bana kalsa. Hele haftalar… Çoğu zaman alelacele bir yere yetişme telaşı varmış gibiydiler. Salıdan sonra sanki birden pazar geldi. Ne ara tekrar hafta başı dedik? Günün orta yerinde saatin kadranlarına ilerlemesin diye ağırlıklar bağlamak istedim. Öyle saatleri bir saat yerine iki üç saat geri almak da kâr etmezdi benim için. Elimden gelse vakti demir halatlarla çekip, anı yavaşlatabilmek isterdim. Bu fikir ne çok geçti aklımdan. Şaka değil az buz yaşamadım bu hali. “Şu zaman bir an evvel geçse de kurtulsam” dedirtenler de oldu olmadı değil. Yalan yok.

Rakamlarla mı yoksa insanlarla uğraşmak mı daha kolaydır? diye sorsalar, çok zor bir bulmaca olan insanın yanında hesap kitap yapmak da neymiş? derim. Hele işin içine para da girince muhasebenin ilk dersi olan o konuda afallıyor işte insan. Paranın bütün ilişkileri düzeltebilecek güce sahip olduğu düşünülen anlarda çuvallayan çuvallayana. Ya bir de iyiliği çok pahalı olanlar varsa… Eyvah eyvah! O dakikadan sonra şunu, onun yüzünden yaşadım, falancaya bu yüzden böyle davrandım diye başlayan cümlelerin hattı hesabı olmuyor. Allahtan gün gün tutulan yevmiye defterleri var, eskilerin deyimiyle “Defter-i Kebir”! Ne mutlu ki hepsi orada yazıyor, ne büyük teselli ki hepsi kayıt altında.

Gamze Koç