İNSAN KALMAYI BAŞARMIŞIZ…

22 Nisan 2015.

Türk Edebiyatı Vakfı’nda Çarşamba Sohbeti’ndeyiz.

Konuşmacı, sevgili Dr. Sait Başer dostumuz. Bilen bilir, iyi de hatiptir.

Sohbet, Yahya Kemal’le başlayıp Ahmed Yesevi’den hız alarak Fuat Köprülü’nün  ‘Türk Edebiyatında İlk Mutasavvıflar’ adlı kitabına kadar akıp geldi.

Derken, Sait Başer, değerli edebiyatçımız Nihad Sami Banarlı’dan dinlediği çok hoş bir hikâyeyi aynı zevk ve letafette bizlere nakletti. Reşat Nuri Güntekin’in Anadolu Notları’nda da bir benzeri anlatılan hikâye şöyle:

1930’lu yılların başında bir Fransız Türkolog, folklorik araştırma yapmak üzere Türkiye’de bulunur. Tayin edilen bir görevliyle birlikte hangi vasıtayı bulurlarsa onunla Anadolu’yu gezerler. Kasabalara, köylere kadar inerler. Meşakkatli yolculukların birinde bir küçük köye düşürürler yollarını. Karşılarına çıkan ilk kapıyı yorgun argın çalarlar. Kapıyı orta yaşlı, üstü başı dökük bir adam açar. Tanrı misafiri deyip dalarlar içeri. Avludaki eski bir minderin üstüne yığılırlar âdeta. Meğer ev sahibi yalnız yaşıyormuş. Testisindeki soğuk sudan birer bardak uzatır. Sonra mahcubiyet içinde ve üzüntülü tavırlarla yanlarına girer çıkar, girer çıkar, bir şeyler söyleyecek ama söyleyemez. Nihayet dili çözülür. Der ki : “Efendiler, ben dünden beri açım. Elimde avcumda ne varsa tükendi. Bu yüzden size yemek çıkaramadım. Ama siz misafirsiniz, töremizde misafiri ikramsız göndermek yoktur. İkram yerine oynasam olmaz mı?”

Adam hem oynamış, hem ağlamış.

Onca acılara maruz kalmamıza, en azgın cenderelerin içinden geçmemize rağmen güzel hasletlerimizi ve duygularımızı yitirmemişiz, insan kalmayı başarmışız.

Biz ne gönlü yüce bir milletiz…