IZDIRAR

Gel de başla yüreğim.
Yaşanabilecek ne varsa,
Gel de yaşa ve korkma!
Issızlığın, dağ başlarında hissedilmediği kadar
Derin ve yalınlığıyla tanış,
Şifalı sevinçlerin doğmasını bekle ve kaçma!
Bildim,
Bilemediklerim neden bilinmediktir.
Şu içimdeki acı, neden hep bir fazla.
Yaşamakla ölüm arasındaki o girift nokta
Yazarken kâğıdıma dökülmüyorsa,
Yüreğimi titreten o çiçek
Aklımdan çıkmıyorsa,
Her nokta yeni bir başlangıçtır
Ve her virgül hayatımızda bir ara…
Dönüşlerimizin Rabbi; Rabb’im!
Her düşüşümüz bir dönüş belki…
Belki, her dönüşümüz
Bir düşüş sonrası rahmeti.
Biz, ağlayamadıklarımızla kapındayız
Ve özleyip de kavuşamadıklarımızla…
Derler ya!
-Şimdi yaşamaya başlamalıyız hayatı,
Hüznü, sevinciyle hakkını vererek-
Yazmak söylemekten daha mı kolay,
Söylemekse gerçekten yaşamak mı?
Hayat git gide içinden çıkılmaz hâle gelirken
Gece, yazdıklarım,
Ve ellerindeki sıcaklıkla
Yakaladığımı sandığım o ışık,
İçimdeki sönmüş lambaları yakar mı?
Başlangıçlarımızın Rabbi, Rabb’im!
Her son bir başlangıç belki,
Belki, her başlangıç
Sonun kefareti.