LİMANLAR GEZ, DOLDUR HEYBENİ…

Karanlık gündüzlerde korkuyla çiçek suluyorlar,
Hangi çiçeğe güneş olmuş ki şu korku dediğin?
Kirli, bulanık, puslu suyla toprağa dokunuyorlar,
Hangi çiçek büyümüş saksısında tutsak yitikliğin?
Düşün ne büyük bir yoksulluğa teslim oluyorlar,
Çiçekler boy vermezse nasıl ısınır derinleri yüreğin!
Nasıl güzele bulayacağız bahçelerimizi söylesene?
Nasıl kuşların ötüşleri eşlik edecek mevsimlere?
Sen tutma şu güzelim toprak kokan göğsünde,
Yaşama düşman korkunun kirli, illet ayak izlerini
Sevgiyle yıka da dönüştür bu derin hasta hallerini,
Söylesene ah benim canım nereye gelir bahar?
Nasıl konacağız ki o mavimsi umudun ılıklığına?
Korkuyla hangi bitki büyümüş sen yapma, uyma!
Yakala iki avucunla yüreğinde yuvalananı ve çıkar!
Korkunun şu zalim, sırıtan, iğrenç, zincirli nefesini,
Yırt at göğüs kafesinden, sıyır da gitsin bedeninden!
Korkudan iyileşen o yüreğinde büyür çiçeklerimiz,
Şimdi göreceksin ki bahar yıldızlarına bakacağız!
Toprağın güvenen, huzurlu, yuva dinginliğinde
Gökyüzünün güzelim kucaklayan ışıklı gecelerinde,
Yaşamaya gelen güzel yüreğinin biricik benliğinde,
Çiçeklenecek ömrümüz yaşamaya koşup dörtnala,
Korkudan arınarak bağırıp yemin edeceğiz doymaya,
Okyanus balıklarına, tarihi anıtlara, antik sokaklara,
Kumsallara, rıhtımlara, kuşlara, bağlara, kavuşmalara,
Sen yeter ki iki gözüm bırakma o güzelim ellerini,
Derin nefesler alan kuş yüreği gibi çırpınan kafesini,
Bırakma bilmem kaç yarın daha anlardan ibaretini!
Tut kendi ellerinden, omzuna dokun dost yerinden,
Haydi, geride bırak korkularını, sür ağlara dümenini,
Limanlar gez, insanlar tanı, yıldızlarda seyret iklimi,
Balıklar, mutluluk takılsın ayaklarına, doldur heybeni!