SENİNLE OLMAYI ÖZLÜYORUM

Hayatı boyunca bir yere ait olmak, nasıl bir duygu hiçbir zaman bilememişti. Sadece gerçek mi, hayal mi, düş mü olduğunu bilemediği o hatıra, onun evi gibiydi. Hayatın anlamsızlaştığı zamanlarda uzatılan bir yardım eli adeta bir sığınak oluyordu.

Masmavi gökyüzü, hafif esen rüzgâr, orman yolunun sonunda kahverengi kapının ardındaki ev, hayatındaki her şeyden daha gerçekti.

Kapıyı çaldı, neden sonra kapının açık olduğunu fark ederek içeri girdi. Geniş bahçe içerisinde iki katlı bir taş ev vardı. Taş döşeli yolda yürümeye başladı ama adımlarını hissetmiyordu. Bahçe rengarenk çiçekler, kadim ağaçlarla bir tablo gibiydi. Güller, laleler, sümbüller, zambaklar, ortancalar, kasımpatılar…Çeşit çeşit meyve ağaçları… Öyle intizam içindeydi ki her şey, tam olması gerektiği gibi hissettiriyordu.  Ne eksik ne fazla.

Evin duvarlarını sarmaşık gülleri tümden kaplamıştı. Çiçekli masa örtülü bahçe takımı, geniş verandayla ve evle büyüleyici bir uyum içindeydi.

Bahçede bir havuz, büyük bir salıncak ve köpeklere ait iki kulübe vardı. Biraz ileride zambakların arasında, saçları ağarmış, çiçekleri sulayan ihtiyarı gördü. Birinin geldiğini görünce ihtiyar ona doğru baktı. Yüzü aydınlandı, gülümsedi ve “Hoş geldin güzel kızım” dedi.

Hiçbir zaman o yer neresi, o ihtiyar kim bilemedi…

Her şeye yakın, her şeyden uzak bu hatıra, ait olduğu tek yerdi…

Tanımadığı o ihtiyar, en çok özlem duyduğu, yanında olmak istediği tek kişiydi.

Atike Yılmaz