GİTMELER…

Aklımda Yahya Kemal Beyatlı’nın dizeleri, “Artık demir almak günü gelmişse bu limandan, Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan…” Nasıl bir başlangıca karar vermedir o, nasıl bir ayrılışı kabullenme gönülden özden, nasıl naif bir veda hayata. Gitmelerin hepsi bir özümseme, bir vücut bulma aslında. Yaşadıklarını ve yaşayamadıklarını kabullenişin son cümlesi gibi.

Zaman zaman yenilgileri kabul etmek, zaman zaman sonları, belki de en çok umutsuzlukları kabullenmenin başlangıcıdır gitmeler. İnsan böyle düşüncelere dalmışken en karasından, en dipsizinden; bir zincirleme psikoz durumuna girmiş gibi hissediyor kendini. Ya da ciddi bir deliryum vakası. Sonra zihin hâkimiyetini kuruyor sisler arasından yine… Ve yine fiiliyata geçme isteğiyle yanıp tutuşuyor etraf.

İşte o anlarda kendini ikna etmeye, kalmaya çalışırsın. Belki bu hayattaki en kolay şeydir kendimizi ikna etmek. Sebebimiz ve alternatifimiz daha çok olur. Tüm alışılagelmişleri, tekrarları, rutinleri geride bırakıp gitmekten daha kolaydır, kabullenip kalmalar. Ayrılışlar yoktur. Hüzünler, gözyaşları, dokunaklı sözler ve uzaklara dalıp gitmeler yoktur.

Çalkalanırken zihin gitmeler ve ikna edip kalmalar arasında bir ses daha duyulur derinden, derinlerden. Karanlıklara bir mum yakar gibi, en karmaşık problemlerin nirengi noktası gibi, kararsızlıklara son cümleyi söyler gibi. Nerden akla takıldığı, nasıl ezberlendiği belli olmayan cümleler dizisi…

Gitme vakti geldiyse, kaldığın yer ziyandır…

Bahar Uzun Göztok